سلام دوستان عزيز و گلم . خوب هستيد . دو قسمت قبلي رو خونديد . ديگه اين قسمت آخريشه .  يه چيز ديگه پاين متن من محمود يه مطلبي رو نوشته . اون رو هم بخونيد . اميدوارم لذت ببيرد .

 

تا اينجا خوانديد :

 

كه مسعود يكي از دوستام از يك دختري توي دانشگاه خوشش اومد . يك سري اتفاقات باعث شد كه منم از اون خوشم بياد و بالاخره يه روز بهش پيشنهاد دوستي دادم .

 

ادامه :

 

جواب داد : نه (خنده شيطنت آميزي هم كرد)

منم خيلي ريلكس توي صورتش نگاه كردم و گفتم خيلي ممنون و راهم و كشيدم و رفتم . نگار مات و مبهوت مونده بود . شايد منتظر اين بود كه نازش رو بكشم و يكم بهش التماس كنم ولي من اين كار رو نكردم . به سمت خونه حركت كردم . اونقدر ناراحت نشدم چون مي دونستم جوابش چيه . همون روز ساعت 2 بعد از ظهر كلاس داشتم و ساعت 1.30 به دانشگاه رفتم . نگار توي راهرو دانشگاه نشسته بود و فقط داشت من رو نگاه مي كرد . از پله ها به طبقه بالا رفتم و كيفم رو توي كلاس گذاشتم و بازم همين طوري داشت نگاه مي كرد . تا حالا اين طوري نگام نكرده بود . انگار كه مي خواست يه چيزي بگه ولي روش نمي شد . . من توجهي بهش نكردم و رد شدم رفتم . به مسعود قضيه رو گفتم ، خيلي ناراحت شد . حالا همه مي خواستند حال نگار رو بگيرند انگار تنها كسي كه ناراحت نشده بود خود من بودم .

 

كلاس تموم شد و ما روي صندليهاي محوطه دانشگاه نشسته بودم و با همكلاسي هاي نگار كه از دوستان من بودند ، صحبت مي كرديم كه نگار با دوستاش از كنار ما رد شدند و ما رو با همكلاسياشون ديدند . بچه هاي حسابداري از ما خداحافظي كردند و رفتند . باز نگار از جلوي ما رد مي شد و من رو نگاه مي كرد . مطمئن بودم كه قضيه رو به دوستاش گفته بود و همه خبر دار شده بودند و ما هم كه همش مي خنديديم و يك لحظه خنده از لبامون دور نمي شد و وقتي ميديدند كه ما خوشحاليم زورش گرفت و دوباره مي خواست انتقام بگيره .

 

دو تا صندلي اون ور تر يكي از همكلاسي هاي پسر نگار نشسته بود . براي اين كه حال من رو بگيره رفت طرف پسره شروع كرد باهاش صحبت كردن . در همون موقع مسعود وقتي حركت نگار رو ديد به من گفت كه بريم روي صندلي جفتي پسره بشينيم . بلند شديم و رفتيم . داشت تا ته اعماقش آتيش مي گرفت فكر مي كرد مي تونه با اين كارش حال من رو بگيره اما حال خودش گرفته شد . در همون لحظه يكي از بچه ها صداي گربه در آورد و نگار هم كه داشت مي سوخت برگشت و گفت خب صداي سگم در بياريد .

 

چند روزي از اون جريان گذشت و ديگه همه بچه هاي حسابداري ما رو مي شناختن و بد جور ما رو نگاه مي كردند . انگار همه چيز تقصير منه . ولي نگار تغير نكرد كه هيچ تازه بدتر هم شد . وقتي كه ما رو مي ديد كه چقدر شادي مي كنيم و خوشحاليم و سر هر چيزي خنده از لبامون بيرون مي يومد . از اين قضيه به شدت ناراحت بود ، چون مي ديد با اين كه جواب رد داده بازم عين خيال ما هم نيست .

 

چند روز ديگه هم گذشت و آخراي اسفند بود كه بعد از كلاس فيزيك در دانشگاه بوديم . يكي از دوستاي مسعود به نام مهرداد براي اولين با اومده بود دانشگاه ، مسعود قضيه نگار رو براش تعريف كرده بود . مهرداد گفتش كه من قبلا" اين رو توي خيابون اميري ديدم . مهرداد وقتي حركات و نگاه هاي ليلا رو مي ديد تعجب مي كرد و مي گفت : اين كه جواب نه داده پس چرا اين طوري رفتار مي كنه . ديگه ظهر شد ، من و محمود از بچه ها خداحافظي كرديم . نگار جلوي ما بود و با دوست صميميش جلوي ما راه مي رفتند و رفتند پشت ديوار قايم شدند . من و محمود نگاش كرديم و فقط خنديديم و بعدش هم رفتيم خونه .

 

يك ساعت مسعود به من زنگ زد و گفت بيا طرف خونمون كارت دارم . منم رفتم طرفش ، مهرداد هم پيشش بود . مهرداد بهم گفت : هر چي از دهنم در اومد بهش گفتم و با آسفالت يكيش كردم . من ناراحت شدم و به مهرداد گفتم كه تو غلط كردي چرا اين كار رو كردي . مسعود گفت مهرداد اون لحظه خيلي عصباني شد .از مهرداد پرسيدم كه نگار چه كار كرد ؟ . گفت : هيچي .

 

من هنوز تا هنوزه برام سئواله كه چرا اون لحظه كه همه نشسته بودند عكس العملي نشون نداد و از مهردا شكايت نكرد .

 

فرداش آخرين روزي بود كه توي سال 86 به كلاس مي رفتيم . نگار رو ديدم خيلي تغيير كرده بود . واقعا" سر به زير شده بود و ديگه توجهي نمي كرد .

 

ولي الان كه فكر مي كنم مي بينم كه خيلي بهتر شد كه جواب نه داد . حالا اين چراش بماند .

 

ممنون كه خاطره من از دانشگاه رو خوندين . شايد خاطرات بعدي رو هم بزارم . شايد .

 

همتون رو به خدا مي سپارم .

 

خداحافظ .

 

حامد (حامي 2020)

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------

 

زمان سال 1398 هجري شمسي  :

 

باز از خواب پريدم باز قيافش توي آخرين لحظات توي ذهنم اومد . لعنتي چرا با من اين كار رو كرد ، چرا مجبورم كردي كه ………………

 

لعنت ، حقش بود نمي تونستم تحمل كنم كه اين طور باشه و من هيچي نگم . توي افكار خودم غرق بودم كه در بازداشتگاه باز شد .

 

فخارزاده بلند شو بيا بازجويي داري .

 

بلند شدم و رفتم پيشش ، دست بند به دستم زد و من و دنبال خودش كشوند و به اون اتاق لعنتي بازجويي مي برد . تا حالا هزار بار براشون شرح دادم . خدايا چرا من رو نمي فرستند دادگاه ، چرا حكمم رو صادر نمي كردند و من رو از اين زندگي خلاص نمي كردند . اين بار يه بازپرس جديد بود . بي مقدمه سئوال كرد :

 

دوستش داشتي ؟

 

جوابي نداشتم بهش بدم . من مي پرستيدمش اما زبونم توي دهنم نمي چرخيد .

 

داد زد : پرسيدم دوستش داشتي يا نه ؟

 

آره خيلي دوستش داشتم . همه زندگيم و وجودم بود .

 

پس چرا ؟ چطوري دلت اومد .

 

مجبور بودم . شرايطم طوري بود كه مجبور شدم . نمي تونستم اون شرايط رو تحمل كنم .

 

يعني نمي خواي به حرفاي قبليت چيزي اضافه كني .

 

نه همشون رو اگه بخواين دوباره مي گم .

 

نمي خواد . يك هفته بعد دادگاه به پروندت رسيدگي مي كنه . چون خودت همه چيز رو اعتراف كردي مي تونم حدس بزنم حكمت چيه . ولي اميدوارم هر چيزي كه حق باشه و خدا هم از اون راضي برات اجرا بشه  .

 

از اون تشكر كردم . فكر نمي كردم توي افراد بازپرس اينجوريش هم باشه . سرباز رو صدا كرد ، به من دست بند زد و من رو به بازداشتگاه برگردوند . بازم همه فكر و خيال و خاطراتم توي اون جاي سوت و كور جلوي چشمام اومد . عذاب وجدان لحظه اي راحتم نمي كرد .

 

***********

 

سال 1395 هجري شمسي  :

 

براي بار سوم مي گم خانوم الهام ….. آيا به بنده وكالت مي دهيد شما را به عقد دائم محمود فخارزاده با مهريه و صداق يك جلد كلام الله مجيد ، يك جفت آيينه و شمعدان ، يك شاخه نبات و 116 سكه بهار آزادي به نيت 116 سوره قرآن در بياورم .

 

با اجازه پدر و مادرم و بزرگترا ،،،،،،،،،، بله .

 

صداي دست و كل كشيدن همه توي آسمون رفت . بالاخره ما به هم رسيديم . كسي كه همه وجودم بود و كلي براش دردسر كشيدم تا بله رو ازش گرفتم . زندگي عاشقونه و رومانتيك من و الهام شروع شد . زندگي با گذر هر روزش برايم  زيباتر از قبل مي شد .

 

 *********

 

لطفا" سكوت را رعايت فرماييد . دادگاه رسمي است . آقاي محمود فخارزاده لطفا" به جايگاه بياييد .

 

بلند شدم و به سمت جايگاه رفتم .

 

دادستان شروع كرد به سئوال كردن .

 

آقاي فخارزاده شما متهم به قتل عمد همسرتون خانوم الهام …………. هستيد .

 

 

*********

 

محمود پاشو عزيزم ، پاشو دير مي رسي سر كار .

 

مهم نيست ، بذار يه چند دقيقه بيشتر پيشت باشم .

 

لوس نشو ديگه محمود پاشو برو .

 

بلند شدم و لباسام رو پوشيدم و رفتم سر كار ، مثل هميشه پشت ميز نشستم و شروع كردم به چك كردن كارها و پيش بردن نقشه ها . خيلي خسته شده بودم . بهتر ديدم كه بقيه روز رو مرخصي بگيرم و پيش الهام باشم . رفتم پيش مدير و درخواستم رو بهش دادم . عجيب بود اونم به هيچ سئوال جوابي قبول كرد و بهم مرخصي داد . با خوشحالي برگشتم سمت خونه ، ماشين رو توي پاركينگ گذاشتم و سوار آسانسور شدم و رفتم بالا . خيلي آروم كليد رو توي در چرخوندم و رفتم داخل ، خونه ساكت بود . رفتم سمت اتاق خواب كه ببينم خوابيده يا نه رفته بيرون . در اتاق رو خيلي آهسته باز كردم ……………..

 

**************

 

آقاي قاضي من مجبور بودم . سزاي كاري كه كرده بود سنگسار بود ولي من نتونستم جلوي خودم رو بگيرم پس خودم كارش رو تموم كردم ……………

 

*************

 

نمي تونستم باور كنم . الهام من عشق من كسي كه همه وجودم بود . داشت اين كار رو با من مي كرد . چند روزي مرخصي گرفتم و به بهونه مسافرت كاري توي يك هتل اتاق گرفتم . از ديدن چهره واقعي الهام حالم بهم مي خورد .

 

 نه يك نفر، نه دو نفر ، با خيلي ها ديدمش . باورم نمي شد اين قدر هوس باز و  تنوع طلب باشه . مگه من چيزي براش كم گذاشته بودم .

 

************

 

از شب حادثه بگيد .

 

آقاي دادستان من اون شب قرار بود برگردم خونه ولي به الهام زنگ نزدم . برگشتم و توي تاريكي نشستم و منتظر بودم كه برگرده و مي دونستم زندگي من و الهام به آخر خط رسيده ، تصميم قطعي خودم رو گرفته بودم .  ساعت 2 شب برگشت خونه .

 

مست مست بود . رفت به سمت حمام و آب رو توي وان حمام گذاشت تا پر بشه . لباسش رو در آورد و خوابيد توي وان . اون چهره به ظاهر معصوم چه كثيفي كه پشتش نداشت . نگاهش كه كردم اين حس توي وجودم بود كه چقدر دوستش دارم . با اين كه كاملا" از كاراش اطلاع داشتم بازم دوستش داشتم . اما نمي تونستم از گناهاش بگذرم .

 

دويدم داخل حمام و سرش با فشار زير آب كردم . داشت دست و پا مي زد . يه حسي داشتم خيلي برام عجيب بود . عاشقش بودم و از روي نفرت كشتمش .

 

***********

 

محمود فخارزاده بلند شو . وقتشه ديگه .

 

بلند شدم . آخرين لحظات عمرم داره سپري مي شه . سربازه داره من رو همراه خودش مي بره . دارم طناب دار رو مي بينم . خانواده الهام اينجا هستند و با تنفر من رو نگاه مي كنند . بهشون حق مي دم تنها بچشون رو ازشون گرفته بودم .

 

داره طناب رو توي گردنم مي ذاره .

 

آقاي فخارزاده آخرين كلامت رو بگو .

 

بلند فرياد زدم : الهام دارم ميام پيشت .

 

چهار پايه از زير پام كشيده شد و ………………………..    .

 

((اين متن از ترانه پرونده مهدي مقدريان الهام گرفته شده است))

 

محمود (پسر آبادان) .

نوشته شده در جمعه بیستم اردیبهشت 1387ساعت 22:45 توسط محمود(پسر آبادان) | |