محمود : سلام زینب جونم خوبی ، کم پیدایی تحویل نمی گیری .

زینب : سلام عزیزم ، خوبی بابا من که همیشه بهت می زنگم و اس ام اس می دم .

محمود : خیلی خب بابا شوخی کردم ، یه چیزی می گم نه نیاری ها .

زینب : بگو بینم چی می گی ؟ باید ببینم چیه .

محمود : امشب می ریم بیرون با هم ، خیلی وقته ندیدمت .

زینب : آخه …..

محمود : آخه و اگر و اما نداره ، ساعت 7.30 دقیقه منتظرت هستم ، بیا دیگه خب .

زینب : خیلی خب بابا ، می یام .

محمود : قربون اون چشمات برم عصر می بینمت .

 

 گوشی رو قطع کردم و خودم رو روی تختم انداختم ، تازه 1.30 ظهر بود و تا عصر کلی مونده بود . نفهمیدم کی خوابم برد . صدای آلارم موبایلم هی بلندتر می شد و اعصاب من به هم ریخته تر و کلی به خودم فحش و بد و بیراه گفتم . خاموشش کردم و لباسام رو برداشتم و رفتم حمام ، موهام رو مرتب کردم و لباسام رو پوشیدم و رفتم بیرون . طبق معمول زودتر از من رسیده بود سر قرار ، سلام و علیک کردیم و یکم بحث های متفرقه کردیم نگاهی به ساعتم انداختم . ساعت 8.20 دقیقه شده بود .

 

محمود : زینب جان یه مهمان داریم .

زینب : کی هست ؟ من می شناسمش ؟

محمود : بیاد خودت می فهمی .

 

******

 

یک ماه قبل

 

با برو بچز توی دانشگاه نشسته بودیم و داشتیم با هم صحبت می کردیم .

 

حامد : راستی محمود چی شد به زینب گفتی ؟

محمود : نترس ، امروز بهش می خوام بزنگم ، فعلا" که گوشیش خاموشه .

مسعود : برادرم شادمهر عقیلی پس بهتره یه جوری میترا رو بپیچونی .

محمود : برادرم منصور جعفری این قضیه اش طولانیه بعدا" می فهمی .

مسعود : محمود بهتره زودتر تمومش کنی ، برای خودت می گم .

حامد : بیخیال منصور ، این عاشقشه و می خواتش ، تو می گی بپیچونش . نمی بینی مثل لیلی و مجنون با هم می گن و می خندند .

 

اودم جوابش رو بدم که موبایلم میس خورد . شماره زینب بود و گوشی رو برداشتم و باهاش تماس گرفتم .

 

محمود : سلام زینب ، خوبی .

زینب : سلام مرسی ، تا موبایلم رو روشن کردم اس ام است اومد و منم بهت میس زدم . خب بگو ببینم چیکارم داری ؟

محمود : خب بذار اول یه سئوال بپرسم . من و تو چند وقته با هم دوست هستیم ؟

زینب : خب دو ماهی می شه . برای چی ؟

محمود : خب راستش من می خواستم بگم این دو ماه بهترین ماه های زندگی من بوده ، می دونی زینب ، یه حس تعلق خاطری بهت پیدا کردم .

زینب : ممنون از لطفت محمود ، تو همیشه مهربونی .

محمود : اما خیلی بیشتر از این هاست ، تو بهترین دختری بودی که من تا حالا دیدم ، راستش حس می کنم دوستت دارم ، می خوام همیشه باهات بمونم .

زینب : محمود داری اذیتم می کنی ، جون من سرکاری جدید نیست .

محمود : نه چه سرکاری ، جدی دارم می گم .

 

یک ساعتی براش صحبت کردم و دلیل و برهان براش آوردم که باورش شد دارم راست می گم . گوشی رو قطع کردم و خواستم بذارم توی جیبم که زنگ خورد میترا بود .

 

میترا : سلام محمود خوبی ، می یای دم سلف کارت دارم .

محمود : خب همین جا بگو من پیش حامد و برادرم مسعود هستم .

میترا : خب یک دقیقه بیا کارت دارم .

 

منم رفتم دم سلف سرویس و همونجا نشستم . اونم اومد طبق معمول هر بار که من رو می بینه ، انگار که دختر خاله منه باهام دست داد و کنارم نشست .

 

میترا : محمود گوشی دختر دائیم رو بده به علی ………. که بهش بده .

محمود : خب می تونستی پشت تلفن این رو هم بگی .

میترا : لوس نشو ، زینب خانوم چطوره .

محمود : اونم خوبه ، اگه کاری نداری من برم .

میترا : محمود خیلی بدییییییییی ،

محمود : آقام و ندیدی ، کار دارم باید برم .

 

به هر زحمتی بود ازش خداحافظی کردم و پیش برو بچه ها برگشتم و اونا هم طبق معمول شروع کردن به متلک انداختن به من و منم طبق معمول بیخیال بودم .

 

سه روز دیگه تولد زینب بود و مونده بودم چی براش بگیرم . بالاخره رفتم بازار و یک روسری خیلی قشنگ براش خریدم . به هانی زنگ زدم و نظرش رو پرسیدم . اون گفت نخر روسری همیشه جدایی می یاره . من بهش گفتم که اینا خیالاته و من بهش اعتقادی ندارم . روز تولدش رسید و منم هدیه اش رو بهش دادم و زینب هم کلی از اون خوشش اومد .

 

******

 

زینب : خب بگو کیه دیگه ؟ دارم از فضولی می میرم ، نکنه افشینه .

 

چیزی نگفتم چون خودش داشت می یومد . اومد نشست بین من و زینب ، زینب چشماش چهار تا شده بود و انتظارش رو نداشت که اون رو ببینه .

 

زینب : سلام سیما ، تو اینجا چیکار می کنی .

سیما : سلام زینب جان ، به زودی می فهمی . حال محمود من چطوره .

محمود : از این بهتر بدتر نمی شه ، خوبی تو .

سیما : خب زینب خانوم ، وقتشه که همه چیز رو بفهمی . تو می خواستی من رو دور بزنی ، اما نفهمیدی که دور خودت رو خط کشیدم .

محمود : وجدانا" من نه خوشکل هستم ، نه آن چنان وضع مالیم خوبه و نه پارتیم کلفته ، چرا می خواستی سیما رو دور بزنی .

زینب : شما دو تا چی می گید ، من نمی فهمم .

سیما : یعنی نمی دونستی که محمود دوست پسر منه و با شیطنت هات می خواستی خودت باهاش باشی و منم فهمیدم و به محمود گفتم ، به خیالت به هدفت رسیدی اما این وسط فقط یه بازیچه بودی . در ضمن یادت باشه که با سینا چیکار کردی .

زینب : ((اشک توی چشماش جمع شده بود و منتظر ریختن بود)) کدوم سینا ؟

سیما : تو نمی دونستی اما سینا برادر من بود و تو خیلی راحت بهش نارو زدی که تا الان مشکلات روحی داره .

 

نگاهی به سیما انداختم ، تازه متوجه شدم که قضیه بیشتر انتقام و این صحبتا بوده ، سیما یه چشمک برام زد و به صحبتش ادامه داد .

 

سیما : من محمود رو خیلی خوب می شناسمش و اونم من رو ، اینقدر بهش اعتماد دارم که حاضرم اگه گفت بپرم توی چاه می پرم . الانم کاملا" بیخیال محمود می شی ، اگر هم نشی فکر کنم باید محمود رو شناخته باشی ، پس بهتره خودت رو اذیت نکنی .

زینب : محمود ، تو واقعا" همچین کاری رو انجام دادی ((دیگه داشت گریه می کرد))

سیما : نمی خواد گریه کنی ، چون می دونم محمود از این اشک ها زیاد دیده ، محمود بلند شو بریم .

 

دستم رو گرفت و با خودش کشید . حاضر بودم همه چیزم رو فدا کنم که فقط سیما خوشحال باشه ، می دونستم الان خوشحاله چون که به هدفش رسیده بود . یه تاکسی گرفتیم و رفتیم ، دستای سیما رو توی دستام گرفته بودم و اون هم محکم دست من رو گرفته بود . سرش رو روی شونه ام گذاشت .

 

سیما : راستی محمود ، میترا رو چی کار کردی ، یه برنامه براش دارم خفن و توپ . 

محمود : بیخیالش یه موضوعی یکدفعه ای پیش اومد که منم سریع قضیه رو دست گرفتم و حالش رو درست حسابی گرفتم ، اینم از اون خوش شانسی هایی بود که داشتم .

سیما : یادت باشه که این بار دومته که داری میترا رو می پیچونی دفعه سومی وجود نداره ها .

محمود : نه مطمئن باش دیگه حتی نگاهش هم نمی کنم .

سیما : پس بزن بریم که خودت و عشقه .

 

نگاهی به سیما انداختم . به خودم گفتم توی این سه ماه چقدر خوب نقش بازی کردم که حتی خودم هم باورم شده بود زینب رو دوست دارم ، اما عشق واقعیم کنارم بود .

 

******

 

چهار ماه قبل

 

سیما : محمود می تونی یه کاری برای من انجام بدی ، فقط بی جنبه نشی یه وقت .

محمود : تو جون بخواه عزیزم .

سیما : زینب رو می شناسی ….

 

پایان

نوشته شده در جمعه پنجم تیر 1388ساعت 22:29 توسط محمود(پسر آبادان) | |